บทที่ 37 สำนึกผิด

ฉันนั่งมองพี่ดิวตาปริบๆ พี่เขานั่งหน้าเครียดสุดๆ บรรยากาศในห้องที่เต็มไปด้วยความอึมครึม  รู้ตัวแหละว่าโกหกพี่ดิวแต่ถ้าฉันบอกตรงๆพี่ดิวคงไม่ให้ไป อีกอย่างฉันเห็นกันยาทำหน้าเครียดๆ ไม่รู้มีปัญหาอะไรเลยอยากให้เพื่อนผ่อนคลายบ้างเผื่อจะรู้สึกดี ฉันไม่ได้ออกไปเที่ยวนานทุกอย่างมันเลยเป็นใจไปหมด

"พี่ดิวขา....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ